اگزاویه دولان، فرزند جشنواره کن
اگزاویه دولان، کارگردان کانادایی که به تازگی پا به سی سالگی گذاشته، امسال با فیلم «ماتیاس و ماکسیم» برای سومین بار در بخش مسابقه جشنواره بین‌المللی فیلم کن شرکت کرده است. او با تازه‌ترین فیلم خود نشان داده که کارگردانی جدی و صاحب امضاست.

به عقیده برخی از منتقدان، «ماتیاس و ماکسیم»، هشتمین اثر این سینماگر کانادایی را می‌توان زیباترین و متاثرکننده‌ترین فیلم‌ او دانست و اگر اگزاویه دولان در آثار پیشین خود مسائل اجتماعی، بحران‌ها و عقده‌های شخصیتی افراد و ناتوانی انسان در برابر واقعیت‌های زندگی را در قالب داستان‌های اجتماعی روایت کرده، این بار با قصه‌‌ای لطیف‌تر به کن آمده است: داستان یک دوستی میان دو پسر که به عشق می‌انجامد.

ماتیاس (با بازی گابریل دالمدا فرتاس) و ماکسیم (با بازی اگزاویه دولان)، دو دوست دوران کودکی برای بازی در یک فیلم کوتاه آماتور مجبور به بوسیدن یکدیگر مقابل دوربین می‌شوند. پس از این بوسه به ظاهر ساده، ذهن آنها درگیر این موضوع می‌شود. بوسه آنچنان که به نظر می‌رسید هم ساده نبوده، بلکه بر زندگی اجتماعی آنها و حتی تصور آنها از جنسیت‌شان هم تاثیر می‌گذارد.

«ماتیاس و ماکسیم» در واقع ماجرای یک دوستی معمولی از دوران کودکی است که به رابطه‌ای عاشقانه میان دو پسر تبدیل می‌شود. هرچند قالب داستان، عاشقانه است و آنچنان که کارگردان گفته «فقط قصه یک دوستی است»، اما فراتر از این رابطه، کارگردان توانسته معضلات خانوادگی و اجتماعی و مهم‌تر از آن، درونیات شخصیت‌ها را نشان دهد.

شخصیت‌های تازه‌ترین فیلم بلند اگزاویه دولان درگیر یک تصمیم‌گیری هستند، تصمیمی که باید پس از پایان نوجوانی و در حالی که در آستانه جوانی ایستاده‌اند، بگیرند. یکی از این شخصیت‌ها خود کارگردان است که در چنین وضعیتی گرفتار شده است.

همچنین «ماتیاس و ماکسیم» رد پای فیلم‌های قبلی دولان، از جمله «تام در مزرعه» و «مامان» را دارد، هرچند این بار مضمون با گستردگی بیشتری همراه است. این فیلم هم مثل «من مادرم را کشتم»، نخستین فیلم او دو مضمون اصلی دارد: رابطه شخصیت اصلی با مادرش و همچنین مشکلات جنسی شخصیت داستان. ماکسیم هم این بار مثل قهرمان «من مادرم را کشتم» و «مامان» دچار درگیری‌های جدی و ریشه‌ای با مادر خود است. هرچند به اندازه «استیو» در فیلم «مامان» نوجوانی ناهنجار و آزاردهنده و دارای اختلال شخصیت خطرناک نیست.

فیلم جدید اگزاویه دولان با تکنیک‌های تازه‌ این کارگردان همراه است: استفاده از تصاویر، کادربندی متفاوت، فیلمبرداری دوربین روی شانه که منجر به حرکت‌های جدید دوربین شده و بهره‌گیری از موسیقی به عنوان عنصری برای انتقال احساسات. همچنین ریتم این فیلم نسبت به دیگر فیلم‌های دولان کندتر است.

اگزاویه دولان با جشنواره کن آشناست. او تاکنون سه بار در بخش مسابقه این جشنواره شرکت کرده و برای ساخت فیلم «مامان» در سال ۲۰۱۴ جایزه هیئت داوران و در سال ۲۰۱۶ جایزه بزرگ هیئت داوران را برای فیلم «دقیقا پایان دنیا» کسب کرده است. «من مادرم را کشتم» هم جایزه دو هفته کارگردانان این جشنواره در سال ۲۰۰۹ را به دست آورد.

خود این کارگردان جایی گفته که در واقع او در جشنواره کن متولد شده و رابطه‌اش با آن، یک «رابطه خانوادگی» است. در حالی که فیلم قبلی او «زندگی من با جان. اف. دونووان» محصول سال ۲۰۱۸ چندان مورد توجه منتقدان قرار نگرفت، این بار اگزاویه دولان با فیلمی صمیمی‌تر به جشنواره آمده است. بسیاری منتقدان «ماتیاس و ماکسیم» را بهترین فیلم دولان بعد از «مامان» خوانده‌اند. با این حساب، آیا او امسال نخل طلا را کسب می‌کند؟

 

 

 

 

 

رادیوفرانسه

چاپ ایمیل

تماس با البرزنیوز

payam

لطفن برای فرستادن پیام، پیشنهاد و نظر خود برای البرز نیوز از این بخش استفاده نمایید.
×

با ادامۀ گردش در این تارنما، شما بهره گرفتن از کوکی‌ها و یا فناوری‌های مشابه را می‌پذیرید.  بکارگرفتن کوکی‌ها برای ارزیابی شمار کاربران، ارائۀ کاربردها و آگاهی‌های تازه به آنان و نیز تبلیغات تجاری اهمیت دارد.