Reza Maghsadi
 
چند سروده از: رضا مقصدی
 
برحیز وُ بیفشان وُ بباران مارا
دستت را سبز می خواهم، دلت رانیز.
جانت را آبی می خواهم، عشقت را نیز.
جهانت را سپید می خواهم ، آرزویت را نیز.
بهار را بذر افشانِ سرزمین خویش.
دست وُ دل وُجان وُ جهانت را سلام می گویم
که نوروز را به جشن، نشسته ای!
ایران ِ جانت، گل افشان باد.
 
 
 
هیمه هیمه ، شعله می کشیم
زردیِ زمانه را زجانِ ما بَبَر !
سرخی ِ ترانه های شعله بار را
روی لحظه های بیقرار ما بریز !
ای تو یادگار روزگار ِ دور دست . !
در شبی که آتش ِ خجسته را سلام می کنی
با پیام روشن ِ تو با تو ! سرخوشیم .
تا ترانه ی تو شادمانه تر ، شود
پیش چشم ِ چار شنبه ات
هیمه هیمه، شعله می کشیم .
 
 
***
شعله ، تویی !
شعر، من .
شبکده را 
نور، من .
طور ، تویی !
شور ، من.
شعله ، به خرمن بزن !
 
 
دست به دستِ من ، بنه !
همنفس ِ تو آمدم 
تازه به تازه
نُو به نُو.
مست شدم به خاک ِ تو 
خوشه به خوشه
مُو به مُو .
دست به دستِ من، بنه !
آتش ِ سرکشیده را
از دلِ من، به تن ، بنه !
تا که به جشن ِ این چمن
رقص کنان ، کشانمت !
 
 
غزلواره ی سبز
تو بر گ وُ بار باغی
من میزبانِ باران.
من، شرحه شرحه ، دردم
تو شرح ِ اشتیاقی !

خوبا بیا وُ با ما ،چشم ِ سپیده ،بگشا !
در اضطرابِ هستی
مستی ِ ار غوان را
رنگین ترانه ای خوان !
با لهجه ی بها ران.
مارا چه غم اگر دل ، از خون گذشت و ُ بگذشت-
بی جانِ عاشق ما
شادیِ روزگاران.
بگشا در یچه ها را ! نیلوفرانه بگشا !
گلخندِ واژ ه ها را ، در شعر ِ نسترن بین !
در رویش ِ بهارا ن
بنگر دلا چه کرده ست 
آواز ِ بیقراران.
ای چنگِ خواب رفته !
برخیز وُ نغمه ، سر کُن !
جان ِجوان ما را
سرشار و ُتازه تر کُن !
ابری تو ! ابر ، آری ، بر من اگر بباری
من ، میزبان ِ عشقم ، در آستانِ باران.
 
 
 
 

چاپ

×

با ادامۀ گردش در این تارنما، شما بهره گرفتن از کوکی‌ها و یا فناوری‌های مشابه را می‌پذیرید.  بکارگرفتن کوکی‌ها برای ارزیابی شمار کاربران، ارائۀ کاربردها و آگاهی‌های تازه به آنان و نیز تبلیغات تجاری اهمیت دارد.