Le Monde
گردهمایی مخالفان ایرانی در تبعید
کریستوف ایاد
فرستاده ویژه لوموند به کنفرانس پراگ
 
در طبقه زیرین یک هتل بین المللی در پراگ، پوستر UDI بر روی درب ورودی سالن جلب توجه می کند: «اتحاد برای دموکراسی در ایران». کنفرانس پراگ در روزهای ۱۷ و ۱۸ نوامبر در پایتخت جمهوری چک برگزار شد. این گردهمایی سومین کنفرانس ازیک سازماندهی جدید است ک.
گردهمایی «اتحاد برای دموکراسی در ایران» اولین بار به طور رسمی در فوریه ۲۰۱۲ در استکهلم و سپس در ماه ژوئیه سال جاری در بروکسل برگزار شد. مشکل بتوان تعریف دقیقی از «اتحاد برای دموکراسی در ایران» ارائه کرد. این نه یک حزب است و نه یک ائتلاف: به اندازه کافی سازمان یافته نیست و دارای سلسله مراتب نیز نمی باشد. یک اتاق فکری یا تالار گفت وگو نیز محسوب نمی شود، بلکه بیشتر به جمعی برای هم اندیشی و اقدام مشترک شباهت دارد. به گفته برگزارکنندگان آن، این یک «چتر فراگیر» است؛ محلی است برای دیدار و نیل به همکاری و اجماع در نزد مخالفان که همواره به دلیل چنددستگی و جاه طلبی های رقابتی امکان عمل نداشته است.
محسن سازگارا، یکی از مغزهای متفکر «اتحاد برای دموکراسی در ایران» که از سال ۲۰۰۴ در تبعید بسر می برد، دراین خصوص می گوید: «تحریم های بین المللی برای حکومت دردسرساز شده. مردم سختی بسیاری متحمل می شوند و همه می دانند که پس از اعتراضات ۲۰۰۹، مردم دیگر حکومت را نمی خواهند. با آنچه که درحال حاضر در سوریه و جهان عرب شاهد وقوع آن هستیم، امروز وقوع هر اتفاقی در ایران امکان پذیر است.»
محسن سازگارا این حکومت را خوب می شناسد، چرا که در گذشته یکی از طرفداران پر و پا قرص آن بوده. او یکی از بنیانگذاران سپاه پاسداران است و پس از آن از خط مشی سیاسی جمهوری اسلامی فاصله گرفت و به ایالات متحده رفت و درحال حاضر نیز در بنیاد جرج دابلیو بوش فعالیت می کند. او می گوید: «ما باید در انتخابات آینده بتوانیم طبقه محروم جامعه را متوجه نهضت دموکراسی خواهی کنیم.»
فراگیر شدن جنبش برای دموکراسی
از دید محسن سازگارا، یکی از نقاط ضعف اصلی «جنبش سبز»، که به دنبال انتخابات مناقشه آمیز محمود احمدی نژاد در ژوئن ۲۰۰۹ متولد شد، این بود که نتوانست طبقه محروم جامعه را با خود همراه کند و از شهرهای بزرگ خارج شود. آقای سازگارا علی رغم تمامی مانع تراشی ها ازسوی حکومت و زندانی کردن ده ها هزار نفر براین باور است که «علی خامنه ای مشروعیت خود را ازدست داده و جنبش دموکراسی خواهی در بطن جامعه درحال گسترش است». حدود ۱۲۰شرکت کننده در سومین کنفرانس «اتحاد برای دموکراسی در ایران»، که کشورهای مختلف اروپایی، ایالات متحده و ترکیه آمده اند، با نگرانی از وقوع جنگ که می تواند پیامدهای فاجعه آمیزی به دنبال داشته باشد، به صورت آشکار از سرنگونی حکومت تحت فشار غرب و نارضایتی اجتماعی در داخل سخن می گویند. آنها در انتظار اولین نشانه های چنین رویدادی هستند: افزایش اعتصابات و ازدیاد تفرقه ها در نزد حاکمیت که در آن هر کسی تقصیر در ناکامی های اقتصادی و انزوای دیپلماتیک را به گردن دیگری می اندازد.
جواد خادم، یکی دیگر از سازمان دهندگان و از نزدیکان ( وزرای) نخست وزیر سابق شاپور بختیار که به قتل رسید، می گوید: «این وظیفه و مسؤولیت ماست که خود را آماده نگاه داریم. ما باید در مورد گذار به سوی دموکراسی هم اندیشی کنیم تا کشور در هرج و مرج فرو نرود. ما باید نکاتی را که باعث اجماع و اتفاق آراء می شوند مشخص کنیم.»
«اتحاد برای دموکراسی در ایران» نه دارای اساسنامه است و نه آیین نامه. این یک گردهمایی غیررسمی است که از شرکت کنندگان آن، به عنوان مبارزان سیاسی و روشنفکران، به صورت شخصی دعوت بعمل می آید. درحقیقت، تقریباً تمامی گرایش های سیاسی، به جز سلطنت طلبان افراطی، مجادهین خلق و شاخه تندروی حزب کمونیست، در آن حضور دارند.
از ملی گرایان تا کردها و از سوسیالیست ها تا لیبرال ها
چنین تنوعی از گرایشات مختلف که از ملی گرایان تا کردها، لیبرال ها تا اصلاح طلبان، کاپیتالیست ها تا سوسیالیست ها را دربرمی گیرد، تاکنون در محافل و نشست های مخالفان ایرانی در تبعید، بی سابقه بوده است. این گردهمایی ها در سه نکته اساسی نمود پیدا می کند: میزان علاقه حاکمیت برای مرکزیت گرایی، میزان لیبرالیسم یا رهنمودگرایی در اقتصاد، و جایگاه دین و مذهب در سیاست.
شهریار آهی، یکی از بنیانگذاران «اتحاد برای دمکراسی در ایران» می گوید: «اگر بر قوانینی که در یک گفتمان حاکم است به توافق نرسیم، این اختلافات ما را نابود خواهند کرد. عراق در سال ۲۰۰۵ انتخابات کاملاً آزاد برگزار نمود، ولی این مسأله باعث نشد که پس از آن به کشتار یکدیگر دست نزنند.»
شهران طبری، روزنامه نگار، نیز معتقد است: «امروز کسانی در اینجا حضور دارند که ده سال پیش با یکدیگر حرف هم نمی زدند.» همچنین ناصر ایرانپور، یکی از روشنفکران کرد که در آلمان زندگی می کند، پیشنهاد خود دایر بر ایجاد یک حکومت فدرال را مطرح کرد. او گفت: «فدرالیسم همیشه برای من به معنای جدایی طلبی نیست. تنها فدرالیسم می تواند ایران را نجات دهد.»
مسأله ترکمن ها، آذری ها، عرب ها، بلوچ ها و کردها، یکی از بحق آفرین مسایل است. بهائیان و طرفدارن یارسان که ازسوی اسلام ( جمهوری اسلامی) به رسمیت شناخته نمی شوند، نیز خود را قربانی سرکوب می دانند.
تاکنون موضوعات و مباحثات بسیاری توسط کارگاه های کوچک و فعال درخصوص مسایل مختلف انجام شده است: اصلاحات قانونی، تمرکززدایی، فدرالیسم، سیاست اقتصادی، وضعیت زنان و همچنین جایگاه فرهنگ و مذهب.
فعالیت پیش از انتخابات
ولی «اتحاد برای دموکراسی در ایران» تنها به هم اندیشی و همفکری برای آینده بسنده نکرده است. این سازمان درتلاش است تا زمان حاضر را نیز تغییر دهد و با تمهیداتی مانند ایجاد یک شبکه خبری ماهواره ای به مانند الجزیره یا دیگر شیوه ها بتواند علیه «دیوار بزرگ»ی که حکومت برای انزوای ایران به وجود آورده مبارزه کند. آموزش «اقدام بدون خشونت» نیز در دستور کار قرار گرفته. در این کارگاه ها، گاهی رویارویی هایی جالب توجهی بین نسل های مخالف روی می دهد. احمد عشقیار، یکی از جوانان فعال، ۲۹ ساله، که در ستاد انتخاباتی میرحسین موسوی مشارکت داشته، می گوید: «زمانی که می بینم روشنفکران مسأله اقتصاد بازار آزاد را زیر سؤال می برند، تعجب می کنم و این احساس را دارم که با افرادی از گذشته های دور روبرو هستم.»
تبعید شدن هزاران تن از جوانان برخاسته از «جنبش سبز» علی رغم اینکه قدرت مضاعفی به ایرانیان خارج از کشور داده، باعث عدم تعادل در میان آنان نیز گشته است. آیا این دو نیرو با یکدیگر تلفیق خواهند شد؟ یکی از اهداف «اتحاد برای دموکراسی در ایران» انتشار یک اساسنامه و آغاز به فعالیت از ماه فوریه ۲۰۱۳، قبل از شروع انتخابات است. بی شک برای تحقق این مسأله، امکاناتی مورد نیاز خواهد بود. درحال حاضر تنها کمک خارجی که از سوی «اتحاد برای دموکراسی در ایران» نیز مورد تأیید قرار گرفته، از مؤسسه اولاف پالمه در سوئد دریافت شده است.
زمانی که به برگزارکنندگان گفته می شود که اپوزیسیون در تبعید هیچ گاه دارای نفوذ زیادی بر روند مسایل در داخل ایران نبوده، آقای شهریار آهی پاسخ داد: «خمینی هم زمانی که قدرت را به دست گرفت از خارج آمده بود.»
یکی از دلایلی که نشان می دهد حکومت تهران گردهمایی های «اتحاد برای دموکراسی در ایران» را جدی گرفته این است که در فردای روز کنفرانس پراگ، شرکت کنندگان آن را «عوامل موساد و سازمان سیا» نامید.
منبع: لوموند، ۶ دسامبر – متن فوق خلاصه گزارش بسیار مفصل روزنامه لوموند است که در سایت این روزنامه منتشر شده است. کلیه تعبیرات، نتیجه گیری ها و تاریخ ها نظر نویسنده مقاله است که برای رعایت امانت عینا ترجمه شده است و به معنای تائید آن از جانب» اتحاد برای پیشبرد دمکراسی» نیست.
 

چاپ ایمیل

تماس با البرزنیوز

payam

لطفن برای فرستادن پیام، پیشنهاد و نظر خود برای البرز نیوز از این بخش استفاده نمایید.
×

با ادامۀ گردش در این تارنما، شما بهره گرفتن از کوکی‌ها و یا فناوری‌های مشابه را می‌پذیرید.  بکارگرفتن کوکی‌ها برای ارزیابی شمار کاربران، ارائۀ کاربردها و آگاهی‌های تازه به آنان و نیز تبلیغات تجاری اهمیت دارد.